Na een aantal mislukte veilingen van concessies voor wind op zee in verschillende landen wordt het belangrijk om terug aan te knoppen met het succes van voor 2025.

Wind op zee voor zowat alle landen rond de Noordzee maakt de basis uit van een toekomstige energiemix en is ook een potentieel belangrijke manier om andere grondstoffen zoals waterstof mee op te wekken.     De introductie van CFD in bijvoorbeeld Engeland kan helpen, maar het lijkt er toch op dat dit alleen niet voldoende zal zijn.  Wellicht is er ook nog een extra investeringssubsidie nodig om de enorm gestegen kosten voor deze investeringen nog mogelijk te maken.

In vele landen dienen de netten een grote upgrade te krijgen en dit betekent vele honderden miljarden investeren.  Deze kost afwentelen in het eenheidstarief voor de transportkost kan dan in Excel een eenvoudige oplossing lijken, maar is dit niet.  Onze industrie verkeert in zwaar weer, daar zij dient te concurreren met de bedrijven in de Verenigde Staten en China, die tot vier keer goedkopere energie kunnen kopen.

Deel van de oplossing bestaat erin dat Europa aan zijn grenzen een zogenaamde CO2-taks gaat heffen op die producten die gemaakt worden in landen die vooral met fossiele brandstoffen werken. 

Een volledige oplossing is dit zeker niet, want het verschil met bijvoorbeeld de Verenigde Staten, met een factor vier van kost voor energie, is gewoon te groot.  Op korte termijn kan een korting geven een oplossing zijn, maar dit is zeker geen houdbare oplossing op lange termijn. 

Ook zal Europa in navolging van de Verenigde Staten extra grenstaksen dienen te heffen op producten uit China die hier massaal gedumpt worden, omdat ze in de Verenigde Staten getroffen werden door dezelfde importtaks.  Mooi is deze oplossing niet, maar de Europese Commissie zal dit jaar moeten handelen, anders gaan er mooie productiebedrijven verhuizen of, erger nog, ermee stoppen.  Hiervan krijgen we nu constant signalen van bedrijven in onze havens die terugschalen of sluiten.

Meer structureel dienen de Europese lidstaten onder leiding van de Commissie de leiding te nemen om met zoveel mogelijk landen definitieve afspraken te maken, liefst via de WHO, om elkaars economieën te laten groeien door samen te werken in plaats van de kortetermijnpolitiek die de Verenigde Staten nu nastreven.  Niemand is gebaat bij handelsoorlogen.

Ook al staat de wind niet in de juiste richting de Europese integratie in meer dan een economische eenheid is meer dan ooit nodig en de toekomst.  De laatste stuiptrekkingen van grote naties zoals Frankrijk, Duitsland, Verenigd Koninkrijk, etc. zijn duiken in het verleden waar zelfs in het heden geen plaats voor is.  Onbegrijpelijk dat we binnen Europa elkaar nog beconcurreren om bedrijven aan te trekken in plaats van afspraken te maken waar sectoren zich het best vestigen. 

In 2026 zullen we wellicht ook de eerste bewijzen krijgen of alle investeringen in AI en afgeleiden zoals datacenters een echte economische onderbouwing hebben of de zoveelste bubbel vormen.  Er zijn zeker al enkele winnaars aan de horizon te zien, alleen zijn het er nog veel te weinig.  Natuurlijk dient Europa hier voor een deel in mee te gaan, maar het zou ook moeten investeren in andere veelbelovende sectoren, zodat bijvoorbeeld onze verslaving aan geïmporteerde olie- en gashoeveelheden drastisch kan gaan afnemen.

Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Ik wens een ieder van jullie naast zakelijk succes ook de wijsheid om te genieten van kleine dingen die dichtbij zijn en meer niet altijd moet, maar wel mag.